Categoriearchief: Uncategorized

Vertrouwen in crisistijden

Waar velen hardnekkig hun dagelijks leven blijven forceren, gewoon doen wat ‘de bedoeling’ is, normaliteit en gewoonten omhelzend, is het voor sommigen een ware achtbaanrit geworden, deze vreemde tijd van crisis.
Een mooi begin van een artikel alweer, en dit schrijven is eigenlijk niet bedoeld voor publicatie, doch slechts als afvoerputje voor intellectuele ontlasting. Maar wie weet…

Want het is schuld, veroordeling en agressie die lijken te horen bij het (over)leven in een postmoderne omgeving. In plaats van deze externe omstandigheden van het leven als leidraad te gebruiken, met alle conflicten en krampen van dien, gaan sommigen echter naar binnen, aan de andere kant van hun ogen, in hun zoektocht. Met alle conflicten en krampen van dien.
Maar deze reis naar je innerlijke wereld is de enige waarin echte vrijheid mogelijk is, want het is je denkgeest die de ware oorzaak is van alle ellende. Het zijn je gedachten, schijnbaar willekeurig omhoog borrelend, die vanuit perceptie het wereldbeeld vormen, een idee van schijnbare werkelijkheid. Het is de interpretatie van de zintuigen die alle oordelen laat ontstaan, en die een vervormd idee van ‘ik’ samenstellen. De denkgeest is slechts een minuscuul deeltje van wat je in werkelijkheid bent, maar het maakt zoveel lawaai dat het de volledige aandacht naar zich toe trekt. Bij alles wat het waarneemt is er een gevoel van schuld, en die schuld is de oorzaak van ons beperkte idee van individualiteit, en maakt het verschil tussen waarheid en werkelijkheid.

Vergeving, in de breedste zin van het woord, laat zien dat deze schuld geen enkele bedreiging vormt, dat het slechts een donker wolkendek is waar je ongehinderd doorheen kunt gaan. Dit wolkendek van schuld is slechts een idee, een bedreiging die alleen uit gedachten bestaat. Het kan nog geen veertje dragen, heeft geen enkele materiële werkelijkheid.
Vergeving is niets anders dan het doorzien van deze schijnrealiteit, en alle commentaar van de denkgeest zien als niet meer dan dat: een schijnbare stem die constant klaagt, oordeelt en waarschuwt. Maar niets in deze stem kan je vrijheid brengen, want deze stem is niet wie je werkelijk bent. Alleen vergeving en vertrouwen kunnen je door de buitenste cirkel van angst begeleiden, vergeving aan jezelf en anderen, en vertrouwen in diegene vóór alle gedachten. Dit is het enige wat jij als persoon in je macht hebt: de bewuste keuze tot vergeving en vertrouwen.

Een tijd van heftigheid, onzekerheid en ellende is voor de denkgeest de grote uitdaging om in te zien dat alle strategieën, plannen van aanpak en zelfs alle vergaarde kennis totaal nutteloos zijn. Nooit kan ware gemoedsrust op die manier gevonden worden, nooit zal er die ultieme opluchting komen waar we zo hevig naar verlangen. Het vergt moed om los te laten, om onvoorwaardelijk te accepteren dat het denken ware vrijheid alleen maar in de weg staat. En natuurlijk is er angst voor wat er aan de andere kant van vergeving is, maar deze buitenste cirkel van angst is slechts gemaakt van damp, is slechts een idee, een illusie.
Vertrouwen laat je uiteindelijk zien dat er geen enkel gevaar is.

Zingeving voor de moderne mens.

Alweer zo’n website vol met zweverigheid, new-age ideeën en spiri-talk? Alweer zo’n motivatie- en affirmatiepagina vol met goede adviezen en berichten van ‘boven’ of je onderbewuste?
En is zingeving alleen iets voor religieuze mensen?

Integendeel, zingeving in het dagelijkse moderne leven heeft niets te maken met dit alles, het is een reële wetenschap, een nieuwe filosofie die aansluit bij de behoeften van deze postmoderne tijd. Alle aspecten van ons leven zijn doordrongen met zingeving, hoe modern, materialistisch, technologisch en pragmatisch ons leven ook lijkt. 

Mensen zijn rusteloze wezens, constant alert en waakzaam op de omgeving. Die rusteloosheid is voor velen een van de oorzaken van zinloosheid. Zoveel projecten, zoveel ideeën, zoveel voornemens om een beter  leven te leiden, en toch is daar altijd dat donkere gevoel, die dreiging vanuit een onzekere toekomst, en het stille weten dat er maar één ding zeker is: het sterven.

Onzekerheid is de bron van de vele krampen en conflicten die we tegenkomen in onze dagelijkse strijd om te overleven. In vroegere tijden was dit zeker een noodzakelijkheid, deze onzekerheid was nodig voor de constante alertheid op gevaar, en vormde het verschil tussen het doden van grote beesten en het worden van hun maaltijd. Maar in onze postmoderne technocratische samenleving, waar we nog maar zelden met levensbedreigende situaties te maken krijgen, is deze onbewuste maar zeker nog sterk aanwezige focus op dreigend gevaar schijnbaar overbodig geworden. Maar wat kunnen een paar decennia van luxe, comfort en welvaart betekenen tegenover millennia waarin deze primaire gevoelens noodzakelijk waren om te kunnen overleven? Deze functie van onze menselijkheid is nog altijd diep verankerd in ons DNA, het is één van de menselijke kernkwaliteiten, waar we het later zeker nog over zullen hebben.

De zin van het leven, is dat je er zin in hebt”, zei ooit Alexander Smit (1948-1998), een Nederlandse schrijver en leraar in oude tradities van zelfonderzoek. En dat is wellicht een van de belangrijkste vragen die men zich in deze tijd kan stellen: heb ik nog zin in dit leven? Anno 2020 leven wij, en dan vooral in de westerse wereld, op een manier die nog nooit is voorgekomen in de menselijke historie. In plaats van groepsgebonden, sociale wezens die samenwerken is individualiteit nu het hoogste goed geworden.
En het is juist die individualiteit die ons nu parten speelt, ieder voor zich is nu verantwoordelijk om van dit bestaan een succes te maken. Het ‘ikke’ heeft de hoofdrol overgenomen van het ‘wij’.

Over de definitie van succes kan urenlang geredetwist worden, maar het heeft zeker van doen met geld, macht, status, aanzien en alle dingen die we ons persoonlijk bezit noemen. De verantwoordelijkheid om ‘het te maken’ in deze samenleving is dan ook de bron van al onze ellende, stress en depressiviteit. Reeds in onze jonge jaren krijgen we het commando om succesvol te worden en de ‘beste’ te zijn, krijgen we de eerste indrukken van concurrentie, en ook de eerste kennismakingen met onze onmacht om aan al die vereisten te voldoen. Reeds op jonge leeftijd wordt van ons verwacht dat we leren wat we moeten denken, en maar zelden hoe we moeten denken. Het is slechts een enkeling die sterk genoeg is om het tot de top te halen, de rest blijft achter en ziet zich gedwongen om een soort tweederangs leven te leiden met beperkte middelen en jobs en relaties waarin weinig bevrediging en geluk te halen valt.

Een mooie kanttekening hier is dat het woord individualiteit eigenlijk verwijst naar iets onmogelijks! Het bestaat uit de samenvoeging van ‘individua’, wat Latijns is voor ondeelbaar, en ‘dualiteit’, wat een verwijzing is naar twee. Een ondeelbare tweeheid dus, een zichzelf tegensprekende uitspraak. Geen wonder dat een samenleving die op deze onmogelijkheid is gebaseerd gedoemd is tot grote moeilijkheden. Dit is dan ook een van de vele paradoxen die we tegenkomen als we het gebied van introspectie en zelfonderzoek serieus gaan nemen.

Werkdruk hoger dan ooit: ‘Schokkend, ruim miljoen Nederlanders zijn uitgeput’

(Limburger, 10 juli 2020)


Ruim een derde van alle werkenden (34 procent) geeft aan dat de werkdruk hoger is dan ooit door de coronacrisis. Dit blijkt uit onderzoek van het CNV onder 2.500 werkenden, uitgevoerd door Maurice de Hond.

Een op de vijf werknemers staat meer dan ooit onder druk om goed te presteren op het werk. Elf procent zit nu tegen een burn-out aan door de crisis en bij 21 procent is het ziekteverzuim op het werk gestegen. Zestien procent van de ondervraagden zegt uitgeput te zijn vanwege de hoge werkdruk als gevolg van de crisis.

Schokkend

CNV-voorzitter Piet Fortuin spreekt van ‘schokkende cijfers’. Het betekent volgens hem dat miljoenen werkenden onder hoge druk staan. ,,Meer dan een miljoen mensen zijn uitgeput. De coronacrisis is een ongekende aanjager van stress op de werkvloer,” zegt hij.

De vakbond roept alle werkgevers op om prioriteit te geven aan het verlichten van de werkdruk. ,,Doen ze dat niet, dan zou de schade door ziekteverzuim en langdurige uitval enorm kunnen zijn. En daarmee ook de economische schade voor veel ondernemers.”

Met name in de zorg (54 procent) en onderwijs (59 procent) ervaart men meer werkstress door de crisis.